ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΑΝΕΡΓΙΑ ΣΤΑΘΕΡΗ ΕΡΓΑΣΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ

ΕΛΛΑΔΑ ΑΝΕΡΓΙΑ Η ΠΙΟ ΜΕΓΑΛΗ ΒΙΑ

Ελλάδα 2018 δύσκολη  εποχή  για όλους
όταν  μάλιστα υπάρχει τόση  οργή και
θλίψη μια ανασφάλεια παντού υπάρχουν
ερωτήματα  αναπάντητα που μας γεμίζουν
πίκρα και μελαγχολία πως  έγιναν όλα  αυτά.

Ελλάδα και σε όλη την Ευρώπη παντού πορείες
διαμαρτυρίες  και επεισόδια μεγάλης  εκτάσεις
η μεγαλύτερη  βία είναι η  ανεργία τόσα όνειρα
χαμένα τόση πίκρα δεν έχω ξαναδεί στη ζωή
μια Ελλάδα σε απόγνωση τελικά που θα πάμε
πρέπει τώρα άμεσα να πάρουμε την  απόφαση
το κάναμε  λάθος υπολογισμούς δεν  δίνει λύση
και η  ζωή  μας δεν περιμένει καθημερινά όλοι
χάνουμε τον  εαυτό  μας και την ψυχή μας.
ΑΝΟΥΣΑΚΗ  ΕΛΕΝΗ  ΑΘΗΝΑ 2018

ΑΘΗΝΑ ΤΗΝ ΝΥΧΤΑ ΜΟΙΆΖΕΙ ΜΑΓΙΚΉ

AΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΤΗΝ ΠΙΟ ΟΜΟΡΦΗ ΠΟΛΗ

Αθήνα η πόλη μου γεμάτη από μνήμες
αγαπημένη πόλη  κάθε γωνιά μου φέρνει
αναμνήσεις ακούω ήχους βλέπω εικόνες
που ποτέ μου δεν θα ξεχάσω είναι ακόμα
νωπές οι στιγμές νοιώθω μια μελαγχολία
κάθε χρόνος που περνά μας αφήνει  μια
γλυκιά ανάμνηση τα τελευταία χρόνια
έγιναν τόσα πολλά άλλαξαν την ζωή μας
γύρω μας κυριαρχεί ένα πέπλο θλίψης
ας βάλουμε χρώματα της χαράς στη ζωή
και είναι σίγουρο πως θα κάνουμε καλό
στους γύρω μας η ζωή είναι ωραία .
Ανουσακη  Ελένη Αθήνα  2018

ΑΘΗΝΑ Η ΠΟΛΗ ΜΟΥ Η ΖΩΗ ΜΟΥ ΤΟ ΧΤΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΣΗΜΕΡΑ

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΒΙΖΥΗΝΟΣ Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΤΟΥ ΛΥΡΙΣΜΟΎ

Ὁ Βιζυηνὸς ἔχει μία παιδικὴ ψυχή, γεμάτη νοσταλγία, λυρικὴ διάθεση, ἁβρὴ μελαγχολία, τρυφερότητα καὶ πόνο. Νοσταλγεῖ, ὅπως ὁ Παπαδιαμάντης, τὰ παιδικά του χρόνια, τὴ χαροκαμένη μάνα του, τὸ φτωχικό του σπίτι, τὸ χωριὸ τοῦ Βιζύη, τὴ Θρᾴκη γενικά, τὴν Πόλη τῶν θρύλων. Καὶ ἡ ποίησή του ἀντλεῖ τὰ θέματά της ἀπὸ αὐτὴ τὴ νοσταλγικὴ παρηγοριά. Ἀλλοῦ αὐτοβιογραφεῖται, ἀλλοῦ ἠθογραφεῖ τὶς λαϊκὲς παραδόσεις τοῦ τόπου τοῦ (γράφει παραλογές, μπαλάντες, «βαλλίσματα», ὅπως τὰ ἀποκαλοῦσε ὁ ἴδιος), ἀλλοῦ ἐκφράζει τὴν πίστη του στὴ Μεγάλη Ἰδέα καὶ ἄλλοτε γράφει δροσερὰ παιδικὰ ποιήματα. Ἀρκετοὶ στίχοι του μᾶς συγκινοῦν καὶ σήμερα.Τὰ ποιήματά του βραβεύτηκαν δυὸ φορὲς σὲ πανεπιστημιακοὺς διαγωνισμοὺς καὶ τὰ διηγήματά του δημοσιεύονταν στὸ ἐγκυρότερο περιοδικό, τὴν Ἑστία. Τὸ 1885 ἐξελέγη ὑφηγητὴς τῆς φιλοσοφίας μὲ τὸ ἔργο του Ἡ φιλοσοφία τοῦ καλοῦ παρὰ Πλωτίνῳ. Ἀλλὰ δὲν πρόλαβε νὰ γίνει καθηγητής, καθὼς ἡ μοῖρα τὸν χτύπησε σκληρά. Τὸ 1892 προσβλήθηκε τὸ μυαλό του καὶ κατέληξε στὸ Δρομοκαΐτειο τῆς Ἀθήνας, ὅπου ὕστερα ἀπὸ τέσσερα χρόνια ἐγκλεισμοῦ, πέθανε τὸν Ἀπρίλιο τοῦ 1896, ἀφοῦ μπόρεσε ἀκόμα καὶ μέσ᾿ ἀπὸ τὴ φυλακὴ τοῦ διανοητικοῦ σκότους, νὰ ἐξακοντίσει μερικὲς θαυμάσιες λάμψεις λυρικῶν ἐμπνεύσεων.

ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΒΙΖΥΗΝΟΥ

 Τριαντάφυλλο σγουρό

Χαϊδεμένο λουλουδάκι
πόσο πόσο λαχταρώ
να σου πάρω ένα φιλάκι.

Μα η κυρά τριανταφυλλιά
έχει αγκάθια κι αγκυλώνει
κι όποιος κλέπτει τα φιλιά
ακριβά της τα πληρώνει.

Δι’ αυτό μη φοβηθείς
σαν καλό παιδί όπου ‘μαι
όταν βλέπω πως ανθείς
σ’ αγαπώ και ευχαριστούμαι.

Γιατί έχεις μία πνοή
που τες γειτονιές μυρώνει
κι έχεις βράδυ και πρωί
για τραγουδιστή εν’ αηδόνι.
ΥΓ. Από μικρο παιδί κάθε 
σκέψη  τελείωνε με ένα 
ποίημα  έτσι αγάπησα την 
Ζωή και την Τέχνη

ΑΝΘΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΔΩΡΑ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ

ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΦΥΣΗ ΕΥΘΥΝΗ ΖΩΗΣ

Η Φύση μας δίνει μεγάλη χαρά είναι

το ποιο  πολύτιμο στοιχείο της ζωής

αλλά ο άνθρωπος αδιαφορεί σήμερα

καταστρέφει και πληγώνει την φύση

είναι  αγώνας  ζωής και πολιτισμού

Η αγάπη και η προστασία της ομορφιάς

του  τόπου  μας της υπέροχης πατρίδα

που είναι πανέμορφη και την αγαπάμε

Ελλάδα  μου πατρίδα μου Αγαπημένη

οι άνθρωποι  είμαστε υπεύθυνοι  για ότι

γίνετε γύρω μας από μικρό παιδί ένοιωθα

υποχρέωση να προστατεύω τα δένδρα του

κήπου μας στο σχολείο κάθε πρωί πότιζα

τα λουλούδια που είχαμε στις γλάστρες

στο παράθυρο του δωματίου  μας  όλα τα

παιδιά είχαμε  αναλάβει από δέκα  φυτά

όλοι αγωνιζόμαστε για να έχουμε ζωντανές

και ανθισμένες τις γλάστρες ήταν ένα στοίχημα

για όλους γιατί ο καθηγητής της φυσικής

ιστορίας μας βαθμολογούσε και μας έδινε

βραβείο επιμέλειας των  φυτών στη  μικρή 

κοινωνία του σχολείου. Αξέχαστα Xρoνια!

Ελένη Ανουσάκη  Αθηνα 2018

ΑΘΗΝΑ 1960 ΒΙΤΡΙΝΕΣ ΜΕ ΓΛΥΚΑ ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΕΠΟΧΗ

ΑΞΈΧΑΣΤΑ ΠΑΙΔΙΚΆ ΧΡΟΝΙΆ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

Εκείνο  το πρωινό είχα  μια  μελαγχολία   από  το  προηγούμενο 
βράδυ   σκεφτόμουνα   τα παιδικά μου χρόνια αλήθεια  ποσό
αγαπούσα τις  γιορτές  ήθελα  να είναι πάντα  Χριστούγεννα
δρόμοι στολισμένοι άνθρωποι  να τρέχουν  γεμάτοι δώρα στα
χέρια  παιδάκια  με μπαλόνια γέλια  χαρές  παιχνιδίσματα
τα μαγαζιά  με γιρλάντες και φώτα  τα χαμόγελα των παιδιών
μου  έδιναν τόση  χαρά  και απέραντη  θλίψη γιατί στο  σπίτι  μας
οι  γονείς  μου  έλειπαν ήταν  στο  Θέατρο  είχαν παράσταση
έτσι  εγώ   μόνη   στο  σπίτι παρέα με τις αγαπημένες  μου  θείες.

Αισθανόμουνα  μια γλυκιά  τρυφερότητα για την αγάπη που
 μου  είχαν ακούγαμε μουσική  κλασική  εγώ  έκλεινα τα μάτια
 ονειρευόμουνα  χορεύοντας βαλς   Αχ  αξέχαστα χρόνια

 Ανουσάκη  Ελένη   Αθήνα  2018

ΑΘΗΝΑ ΕΛΛΑΔΑ ΓΙΟΡΤΕΣ ΧΑΡΑΣ ΚΑΙ ΘΛΙΨΗΣ

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΜΙΑΣ ΠΙΚΡΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

Δεκέμβρης 2017 ο τελευταίος μήνας του
χρόνου μια χρονιά που άλλαξε γύρω  μας
όλα έγιναν τόσο γρήγορα σαν μια αστραπή
που έφερε στην ζωή μας πόνο και οδύνη
είμαστε σε μια δύσκολη εποχή μοναχική
γεμάτη από αγωνία και εκπλήξεις είναι
παράξενο  υπάρχει τόση  θλίψη και πίκρα
την αισθάνομαι παντού στα μάτια και στη
φωνή των ανθρώπων  εγώ κρατάω ακόμα
την ελπίδα και το κουράγιο μου έτσι ήμουν
από μικρή ψύχραιμη και θαρραλέα αυτό
το έχω κληρονομήσει από την μητέρα μου
την Μαλένα Ανουσάκη ήταν δυνατή  πάντα
η σημερινή  ημέρα ήταν ξεχωριστή  τυχαία
συνάντησα μια παλιά φίλη από το σχολείο
κοιταχτήκαμε στα μάτια και αγκαλιστήκαμε
όπως παλιά σαν να μην πέρασε ο χρόνος
και τότε κατάλαβα ότι αυτή η δύσκολη
εποχή δεν  έσβησε από την ψυχή μου
την αισιοδοξία την ελπίδα για την ζωή
αυτή η συνάντηση μου έδωσε χαρά
ήταν μια ξεχωριστή  ημέρα που άνοιξε
ένα καινούργιο δρόμο στη ζωή  μου
Ελένη Ανουσάκη  Αθήνα 2017

ΕΥΧΕΣ ΓΙΑ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΎΓΕΝΝΑ ΜΕ ΕΛΠΊΔΑ ΓΙΑ TO AΥΡΙΟ

KΑΡΔΙΑ ΜΟΝΑΧΙΚΗ Η ΑΛΛΗ ΌΨΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ

ΜΟΝΑΞΙΑ Η ΟΜΟΡΦΙΑ ΤΗΣ ΘΛΙΨΗΣ

Μοναξιά  η  λέξη  με τρομάζει  είναι παράξενο
ο  ήχος της  σιωπής  με συνεπέρνει  αισθάνομαι
ότι  πετάω κλίνω  τα  μάτια  και ονειρεύομαι ενα
λιβάδι με όμορφα λουλούδια  που ευωδιάζουν
και  εγώ  να πετάω   χαμηλά  ψιθυρίζοντας  ένα
τραγούδι  μελαγχολικό που  μου  δίνει  μια ηρεμία
Ανουσάκη  Ελένη  Αθήνα  Δεκέμβριος  2017

Η ΑΒΆΣΤΑΧΤΗ ΜΟΝΑΞΙΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΛΗΘΟΥΣ

ΚΑΡΟΛΟΣ ΚΟΥΝ ΛΟΥΛΑ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗ , ΘΕΑΤΡΟ ΤΕΧΝΗΣ

ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗ ΛΟΥΛΑ , ΒΙΟΓΡΑΦΊΑ

Η Λούλα Αναγνωστάκη εμφανίστηκε στο θέατρο το 1965 με την τριλογία της Πόλης ( "Η διανυκτέρευση", "Η πόλη", "Η παρέλαση"), που παρουσίασε σε ενιαία παράσταση στο Θέατρο Τέχνης ο Κάρολος Κουν. Το Φεβρουάριο του 1967 ανέβηκε από το Εθνικό θέατρο το τρίπρακτο έργο της "Η Συναναστροφή", σε σκηνοθεσία Λεωνίδα Τριβιζά. 
Ακολούθησαν: "Αντόνιο ή το Μήνυμα" (1972), "Η νίκη" (1978), "Η κασέτα" (1982), "Ο ήχος του όπλου" (1987), όλα από το θέατρο Τέχνης, σε σκηνοθεσία Κάρολου Κουν. Το 1990 ο θίασος Τζένης Καρέζη - Κώστα Καζάκου παρουσίασε το έργο "Διαμάντια και Μπλουζ", σε σκηνοθεσία Βασίλη Παπαβασιλείου. Το 1995 ανέβηκε "Το ταξίδι μακριά" από το θέατρο Τέχνης, σε σκηνοθεσία Μίμη Κουγιουμτζή. Το 1998 το μονόπρακτο "Ο ουρανός κατακόκκινος" από το Εθνικό θέατρο, σε σκηνοθεσία Βίκτορα Αρδίττη και το 2003 το έργο "Σ' εσάς που με ακούτε" από τη Νέα Σκηνή, σε σκηνοθεσία Λευτέρη Βογιατζή.
Τα έργα της Λουλάς Αναγνωστάκη έχουν επίσης παρουσιαστεί από Αθηναϊκούς θιάσους και Δημοτικά Περιφερειακά Θέατρα, καθώς και στο εξωτερικό (Γαλλία, Ιταλία, Αγγλία, Γερμανία, Κύπρο, Ισπανία, ΗΠΑ). (Από την παρουσίαση της έκδοσης)

ΕΦΥΓΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΖΩΗ Η ΛΟΥΛΑ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗ

Ο ΧΡΟΝΟΣ ΠΟΥ ΦΕΥΓΕΙ Η ΖΩΗ ΚΑΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ

Δευτέρα, 9 Οκτωβρίου 2017

Το πέρασμα του χρόνου  η νοσταλγία τα όνειρα
η τρυφερότητα  η  χαρά η θλίψη η πικρά το δάκρυ
τα νιάτα που φεύγουν η ήχοι  της πόλης τα βλέμματα
και η ζωή μας που περνά  οι άνθρωποι που φεύγουν
 από κοντά μας οι λίγες χαρές και η σιωπή σαν μια
 συνωμοσία οι μελωδίες που μας  έρχονται στο νου
και οι αποχωρισμοί οι ανθρώπινες σχέσεις πρέπει
να βρούμε δύναμη να προχωρήσουμε στην ζωή μας  
 Ανουσάκη  Ελένη   Αθήνα 2017

Ανουσακη Ελένη Τα Σχέδια μου Όνειρα με Χρώματα

Ελληνική Φύση // ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ //

Κωστής Παλαμάς Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΕΛΛΗΝΑΣ

Παλαμάς, Κωστής

Ύμνος των αιώνων

Mητέρα  μας πολύπαθη, ω αθάνατη,
δεν είναι μόνο σου στολίδι οι Παρθενώνες·
του συντριμμού σου τα σπαθιά στα κάμανε
φυλαχτά και στεφάνια σου οι αιώνες.

Kαι οι πέτρες που τις έστησε στο χώμα σου
το νικηφόρο χέρι του Pωμαίου,
κ' η σταυροθόλωτη εκκλησιά από το Bυζάντιο,
στον τόπο του πολύστυλου ναού του αρχαίου,

Kι αυτό το κάστρο που μουγγρίζει μέσα του
της Bενετιάς ακόμη το λιοντάρι,
κι ο μιναρές που στέκει, της ολόμαυρης
και της πικρότατης σκλαβιάς απομεινάρι,

Kαι του Σλάβου το διάβα αντιλαλούμενο
στ' όνομα που μας έρχεται στο στόμα
-με το γάλα της μάννας που βυζάξαμε-
σαν ξένη ανθοβολιά στο ντόπιο χώμα,

Όλα ένα νύφης φόρεμα σου υφαίνουνε,
σου πρέπουνε, ω βασίλισσα, σα στέμμα,
στην ομορφάδα σου ομορφιά απιθώσανε
κ' είναι σα σπλάχνα απ' το δικό σου το αίμα.

Ω τίμια φυλαχτά, στολίδια αταίριαστα,
ω διαβατάρικα, από σας πλάθετ' αιώνια,
κόσμος από παλιά κοσμοσυντρίμματα,
η νέα τρανή Πατρίδα η παναρμόνια!