ΠΟΙΗΜΑ ΖΩΗΣ

 ΒΕΝΕΤΙΑ
Σ' ένα γεφύρι στεκόμουν 
Δεν πάει πολύς καιρός· ήταν η νύχτα μελιχρή. 
Από μακριά ένα τραγούδι ερχόταν: 
Σαν σταγόνα πλήθαινε από χρυσάφι 
Πάνω στου νερού την τρεμάμενη όψη. Γόνδολες, 
Φώτα και μουσικές, μεθυσμένα, έπλεαν στο λυκόφως. 
Έγχορδο όργανο, η ψυχή μου, 
Από αθέατη δύναμη δονούμενη, εντός μου τραγουδούσε, 
Κάποιο τραγούδι γόνδολας ριγώντας κρυφά 
Από πολύχρωμη ευτυχία. 
Την άκουγε, άραγε, κανείς;
Φρειδερίκος Νίτσε (1844-1900)
Μετάφραση Βασίλης Ζηλάκος