ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΒΙΖΥΗΝΟΥ

 Τριαντάφυλλο σγουρό

Χαϊδεμένο λουλουδάκι
πόσο πόσο λαχταρώ
να σου πάρω ένα φιλάκι.

Μα η κυρά τριανταφυλλιά
έχει αγκάθια κι αγκυλώνει
κι όποιος κλέπτει τα φιλιά
ακριβά της τα πληρώνει.

Δι’ αυτό μη φοβηθείς
σαν καλό παιδί όπου ‘μαι
όταν βλέπω πως ανθείς
σ’ αγαπώ και ευχαριστούμαι.

Γιατί έχεις μία πνοή
που τες γειτονιές μυρώνει
κι έχεις βράδυ και πρωί
για τραγουδιστή εν’ αηδόνι.
ΥΓ. Από μικρο παιδί κάθε 
σκέψη  τελείωνε με ένα 
ποίημα  έτσι αγάπησα την 
Ζωή και την Τέχνη

Κωστής Παλαμάς Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΕΛΛΗΝΑΣ

Παλαμάς, Κωστής

Ύμνος των αιώνων

Mητέρα  μας πολύπαθη, ω αθάνατη,
δεν είναι μόνο σου στολίδι οι Παρθενώνες·
του συντριμμού σου τα σπαθιά στα κάμανε
φυλαχτά και στεφάνια σου οι αιώνες.

Kαι οι πέτρες που τις έστησε στο χώμα σου
το νικηφόρο χέρι του Pωμαίου,
κ' η σταυροθόλωτη εκκλησιά από το Bυζάντιο,
στον τόπο του πολύστυλου ναού του αρχαίου,

Kι αυτό το κάστρο που μουγγρίζει μέσα του
της Bενετιάς ακόμη το λιοντάρι,
κι ο μιναρές που στέκει, της ολόμαυρης
και της πικρότατης σκλαβιάς απομεινάρι,

Kαι του Σλάβου το διάβα αντιλαλούμενο
στ' όνομα που μας έρχεται στο στόμα
-με το γάλα της μάννας που βυζάξαμε-
σαν ξένη ανθοβολιά στο ντόπιο χώμα,

Όλα ένα νύφης φόρεμα σου υφαίνουνε,
σου πρέπουνε, ω βασίλισσα, σα στέμμα,
στην ομορφάδα σου ομορφιά απιθώσανε
κ' είναι σα σπλάχνα απ' το δικό σου το αίμα.

Ω τίμια φυλαχτά, στολίδια αταίριαστα,
ω διαβατάρικα, από σας πλάθετ' αιώνια,
κόσμος από παλιά κοσμοσυντρίμματα,
η νέα τρανή Πατρίδα η παναρμόνια!

Μονόγραμμα III Ελύτης Oδυσσέας

Έτσι μιλώ για σένα και για μένα

Eπειδή σ' αγαπώ και στην αγάπη ξέρω
Nα μπαίνω σαν Πανσέληνος
Aπό παντού, για το μικρό το πόδι σου
μέσ' στ' αχανή  σεντόνια
Nα μαδάω γιασεμιά - κι έχω τη δύναμη
Aποκοιμισμένη, να φυσώ να σε πηγαίνω
Mέσ' από φεγγερά περάσματα και κρυφές
 της θάλασσας   στοές
Yπνωτισμένα δέντρα με αράχνες
 που  ασημίζουνε

Aκουστά σ' έχουν τα κύματα
Πώς χαϊδεύεις, πώς φιλάς
Πώς λες ψιθυριστά το "τί" και το "έ"
Tριγύρω στο λαιμό στον όρμο
Πάντα εμείς το φως κι η σκιά

Πρωτομαγιά Διονύσιος Σολωμός

Του Μαΐου ροδοφαίνεται η μέρα

που ωραιότερη φύση ξυπνάει

και την κάνουν λαμπρά και γελάει

πρασινάδες, αχτίδες, νερά.

Άνθη κι άνθη βαστούνε στο χέρι

παιδιά κι άντρες, γυναίκες και γέροι

ασπροεντύματα, γέλια και κρότοι,

όλοι οι δρόμοι γιομάτοι χαρά.

Ναι, χαρείτε του χρόνου τη νιότη

άνδρες, γέροι, γυναίκες παιδιά.

Ἡ Ἡμέρα τῆς Λαμπρῆς Διονύσιος Σολωμός

Καθαρότατον ἥλιον ἐπρομηνοῦσε

Τῆς αὐγῆς τὸ δροσάτο ὕστερο ἀστέρι,

Σύγνεφο, καταχνιά, δὲν ἀπερνοῦσε

Τ΄ οὐρανοῦ σὲ κανένα ἀπὸ τὰ μέρη·

Καὶ ἀπὸ κεῖ κινημένο ἀργοφυσοῦσε

Τόσο γλυκὸ στὸ πρόσωπο τ’ ἀέρι,

Ποὺ λὲς καὶ λέει μὲς στῆς καρδιᾶς τὰ φύλλα:

Γλυκειὰ ἡ ζωὴ κι ὁ θάνατος μαυρίλα.

Χριστὸς ἀνέστη: Νέοι, γέροι καὶ κόρες,

Ὅλοι, μικροὶ μεγάλοι, ἑτοιμαστεῖτε·

Μέσα στὲς ἐκκλησιὲς τὲς δαφνοφόρες

Μὲ τὸ φῶς τῆς χαρᾶς συμμαζωχτῆτε·

Ἀνοίξετε ἀγκαλιὲς εἰρηνοφόρες

Ὀμπροστὰ στοὺς Ἁγίους καὶ φιληθῆτε·

Φιληθῆτε γλυκὰ χείλη μὲ χείλη,

Πέστε Χριστὸς Ἀνέστη ἐχθροὶ καὶ φίλοι.

Πηγή: Διονυσίου Σολωμοῦ, Ἄπαντα, τόμος πρῶτος,

Ποιήματα, Ἐκδόσεις Ἴκαρος, Θ’ Ἔκδοσις, Ἀθῆναι 2006,
σελ. 185-186. Ἡ Ἡμέρα τῆς Λαμπρῆς