Κυριακή 1 Ιουλίου 2012
ΜΟΝΑΞΙΆ
Η μοναξιά μοιάζει με τη βροχή. Τα βράδια
απ' του πελάγους αναθρώσκει τον καθρέφτη·
από κοιλάδες μακρινές κι από λιβάδια
στον ουρανό ανεβαίνει πάντα, που την έχει.
Κι ύστερα, από εκεί ψηλά, στην πόλη πέφτει.
Πέφτει την ώρα που το φως πια δεν αντέχει,
όταν τους δρόμους βάφουν πάλι τα σκοτάδια,
κι όταν τα σώματα χωρίζουν λυπημένα
δίχως να βρουν ό,τι ζητούν, μένοντας ξένα·
κι όταν οι άνθρωποι εκείνοι, που μισούνται,
πάλι στο ίδιο στρώμα πέφτουν και κοιμούνται :
τη μοναξιά την παίρνουν τότε τα ποτάμια…
απ' του πελάγους αναθρώσκει τον καθρέφτη·
από κοιλάδες μακρινές κι από λιβάδια
στον ουρανό ανεβαίνει πάντα, που την έχει.
Κι ύστερα, από εκεί ψηλά, στην πόλη πέφτει.
Πέφτει την ώρα που το φως πια δεν αντέχει,
όταν τους δρόμους βάφουν πάλι τα σκοτάδια,
κι όταν τα σώματα χωρίζουν λυπημένα
δίχως να βρουν ό,τι ζητούν, μένοντας ξένα·
κι όταν οι άνθρωποι εκείνοι, που μισούνται,
πάλι στο ίδιο στρώμα πέφτουν και κοιμούνται :
τη μοναξιά την παίρνουν τότε τα ποτάμια…
Ti θ' απογίνεις, Θε μου, αν πεθάνω ;
Τι θ' απογίνεις, Θε μου, αν πεθάνω ;
Εγώ ειμαι το κανάτι σου ( αν σπάσω ; )
Εγώ ειμαι το ποτό σου ( αν πικράνω ; )
Εγώ ειμαι το έργο σου και το ένδυμά σου,
μαζί μου θα χαθεί το νόημά σου.
Αλλού δεν πρόκειται να βρεις μια στέγη άλλη
να σε δεχτεί με λόγο απλό, ζεστό.
Θα σου λυθεί απ' το πόδι το σανδάλι
το μεταξένιο σου, που είμαι εγώ.
Το πανωφόρι σου πια θα σ' αφήσει.
Το βλέμμα σου, που στο πλευρό μου
το είχα πάντοτε εγώ προσκέφαλό μου,
μάταια τριγύρω ώρα πολλή θα με ζητήσει –
κι όταν ο ήλιος τελικά γείρει στη Δύση,
σε ξένης πέτρας αγκαλιά θα ξενυχτήσει.
Τι θ' απογίνεις, Θε μου ; Αγωνιώ.
Εγώ ειμαι το κανάτι σου ( αν σπάσω ; )
Εγώ ειμαι το ποτό σου ( αν πικράνω ; )
Εγώ ειμαι το έργο σου και το ένδυμά σου,
μαζί μου θα χαθεί το νόημά σου.
Αλλού δεν πρόκειται να βρεις μια στέγη άλλη
να σε δεχτεί με λόγο απλό, ζεστό.
Θα σου λυθεί απ' το πόδι το σανδάλι
το μεταξένιο σου, που είμαι εγώ.
Το πανωφόρι σου πια θα σ' αφήσει.
Το βλέμμα σου, που στο πλευρό μου
το είχα πάντοτε εγώ προσκέφαλό μου,
μάταια τριγύρω ώρα πολλή θα με ζητήσει –
κι όταν ο ήλιος τελικά γείρει στη Δύση,
σε ξένης πέτρας αγκαλιά θα ξενυχτήσει.
Τι θ' απογίνεις, Θε μου ; Αγωνιώ.
Τρίτη 26 Ιουνίου 2012
Πέμπτη 14 Ιουνίου 2012
ΕΚΛΟΓΕΣ 17 ΙΟΥΝΙΟΥ
Η Ελλάδα στην πιο δύσκολη στιγμή της
εκλογές σε 4 ημέρες βαδίζουμε πάνω
σε ένα τεντωμένο σχοινί θλίψη αγωνία
για το επίπεδο του πολιτικού διαλόγου
ένας μονόλογος χωρίς τέλος συνθήματα
χωρίς ουσία τα προβλήματα μεγάλα
και οι πολίτες στην άκρη και όμως
πρέπει να δώσουμε την μάχη για να παραμείνουμε
στην Ευρωπαϊκή ένωση δεν πρέπει να γυρίσουμε
πίσω έχουμε υποχρέωση η χώρα μας να έχει
κυβέρνηση στις 17 Ιουνίου.
εκλογές σε 4 ημέρες βαδίζουμε πάνω
σε ένα τεντωμένο σχοινί θλίψη αγωνία
για το επίπεδο του πολιτικού διαλόγου
ένας μονόλογος χωρίς τέλος συνθήματα
χωρίς ουσία τα προβλήματα μεγάλα
και οι πολίτες στην άκρη και όμως
πρέπει να δώσουμε την μάχη για να παραμείνουμε
στην Ευρωπαϊκή ένωση δεν πρέπει να γυρίσουμε
πίσω έχουμε υποχρέωση η χώρα μας να έχει
κυβέρνηση στις 17 Ιουνίου.
Ελένη Ανουσάκη
Τρίτη 29 Μαΐου 2012
Δευτέρα 28 Μαΐου 2012
Τρίτη 22 Μαΐου 2012
ΓΙΑ ΜΙΑ ΚΑΛΛΙΤΕΡΗ ΖΩΗ
Είμαστε
σε δύσκολο σημείο μετά τις εκλογές που δεν κατάφεραν να
δώσουν
κυβέρνηση στη χώρα που βρίσκεται αυτή
την στιγμή σε λεπτή ισορροπία .
Εμπρός λοιπόν όλα πάλι από την αρχή
ομιλίες χωρίς τέλος τηλεοπτικός καυγάς
και πάει λέγοντας και η Ελλάδα μας
παραμερίζεται από γνώριμους και όχι μόνο πολιτικάντηδες σε μια πολυλογία
ατέρμονη μονότονη ξεπερασμένη σαν
μην υπάρχουν προβλήματα τεράστια
που μοιάζουν αξεπέραστα όταν η ανεργία
πλησιάζει το25% και πάει προς τα πάνω
να δώσουμε επιτέλους τα χέρια όλοι μαζί
για μια Ελλάδα που πάει μόνο μπροστά
και δίνει δυνατότητα στους πολίτες να ζήσουν σε μια χώρα που δίνει ευκαιρίες
για μια καλλίτερη ζωή σε όλους
ΕΛΕΝΗ ΑΝΟΥΣΑΚΗ
κυβέρνηση στη χώρα που βρίσκεται αυτή
την στιγμή σε λεπτή ισορροπία .
Εμπρός λοιπόν όλα πάλι από την αρχή
ομιλίες χωρίς τέλος τηλεοπτικός καυγάς
και πάει λέγοντας και η Ελλάδα μας
παραμερίζεται από γνώριμους και όχι μόνο πολιτικάντηδες σε μια πολυλογία
ατέρμονη μονότονη ξεπερασμένη σαν
μην υπάρχουν προβλήματα τεράστια
που μοιάζουν αξεπέραστα όταν η ανεργία
πλησιάζει το25% και πάει προς τα πάνω
να δώσουμε επιτέλους τα χέρια όλοι μαζί
για μια Ελλάδα που πάει μόνο μπροστά
και δίνει δυνατότητα στους πολίτες να ζήσουν σε μια χώρα που δίνει ευκαιρίες
για μια καλλίτερη ζωή σε όλους
ΕΛΕΝΗ ΑΝΟΥΣΑΚΗ
Δευτέρα 21 Μαΐου 2012
Σάββατο 19 Μαΐου 2012
Πέμπτη 3 Μαΐου 2012
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
